Dönüşüm temaları her tür mitolojide bulunur. Yunan mitolojisi, genellikle ya ilahi müdahale ya da büyücülük ve sihir yoluyla öznelerin fiziksel olarak dönüştürüldüğü geniş bir mit koleksiyonuna sahiptir. Bu bağlamda şekil değiştirme hikayeleri eskidir, Homeros’un İlyada’sına kadar mitolojik külliyatın bir parçası olmuştur. Bu efsaneler genellikle ölümlülerin bir tanrı tarafından cezalandırılmaları ya da yaptıkları iyi işlerin ödülü olarak değiştirilmelerini içerir. Diğer masallarda ise tanrılar bazı ölümlüleri sınamak ya da kandırmak için farklı şekillere bürünürler.
Çok çeşitli dönüşüm türleri vardır; insandan hayvana, hayvandan insana, insandan bitkiye, cansız nesneden insana, bir cinsiyette diğerine, insandan yıldızlara. Mitler bir emsali, gelenekleri, davranış kurallarını ve yasaları haklı çıkarmak ya da açıklamak veya meşrulaştırmak için kullanılmıştır. Antik Yunan tabuları ve yasakları da mitolojik anlatıda yer bulabiliyordu, zira bazıları fabl şeklinde uyarıcı hikâyeler sunuyordu. Doğa ve doğaya dönüşüm hakkındaki mitler tutarlı bir tarih sunmaya ve dünyanın, doğanın, hayvanların, insanların ve tanrıların kökenlerini anlatmaya çalışıyordu. Bu doğrultuda, Antik Yunan’ın kendi içinde bile, bu mitlerin doğaüstü unsurlarını açıklama çabaları her zaman var olmuştur. Yunan mitindeki dönüşüm hakkında günümüze ulaşan en kapsamlı ve en ünlü antik eser Romalı şair Ovid’in Metamorfozlar adlı destanıdır.
Metamorfozlar tarih boyunca yalnızca Antik Yunan ve Roma irfanı hakkında bir bilgi derlemesi olarak değil, aynı zamanda alegorik açıklamalar, tefsirler, yorumlar ve uyarlamalar için de bir araç olarak kullanılmıştır. Gerçekten de, Ortaçağ Batısında Ovid’in eseri Yunan mitlerinin başlıca kanalıydı. Ovid’in derlemesi en çok bilineni olsa da, Ovid’in kitabından önce yazılmış, ancak içerikleri hakkında çok az şey bilinen, daha sonraki Helenistik yazarlara ait üç Metamorfoz örneği vardır. Kolophonlu Nicander’in Heteroioumena’sı daha iyi bilinir ve şiir üzerinde açık bir etkisi vardır. Ancak, dönemin yazarları için tipik olan bir şekilde, Ovid modellerinden önemli ölçüde ayrılmıştır. Nicander’in eseri muhtemelen dört ya da beş kitaptan oluşuyordu ve kendisini tarihsel bir çerçeve içinde konumlandırıyordu. Diğer eserler arasında Boios’un Ornithogonia’sı (insanların kuşa dönüştüğü hikâyeleri içeriyordu) ve az bilinen Antoninus Liberalis’in Nicander ve Boios’tan büyük ölçüde yararlanan kendi Metamorphoses’i sayılabilir.
İnsanların Bitkiye Dönüştüğü Mitler Dönüşüm hikayelerine geçmeden önce insanların bitkiye dönüştüğü antik Yunan hikayelerinin bize kırılganlık ve dayanıklılık hakkında neler söylediğine dair bir bakış açısı sunmak istiyorum. Bahçeyle uğraşan insanların bitkilerle ne kadar derin bir bağ kurduklarını görmüşsünüzdür. Emeğinizin karşılığını rengarenk çiçekler ve yemyeşil bir bitki örtüsüyle gördüğünüz keyifli bir aktivitedir. Bilim bu duyguyu, insanlar ve bitkiler arasındaki derin bağı kabul ederek açıklıyor. Dolayısıyla besleyici bir ilişki içinde olmak fiziksel ve zihinsel sağlığımızı destekliyor. Aynı zamanda, insanlar ve bitkiler arasındaki yakın ilişkinin eski hikayelere de yansıdığını görebiliriz.
Tıpkı bitki yaşamı gibi, insan yaşamı da mevsimlerin seyrini takip eder. Gençliğimiz ilkbahar gibi kısa ve güzeldir, bunu yazın yetişkinliğin tam çiçeklenmesi ve sonbahar hasadı gibi bolluk ve bereket veren orta yaşın olgunluğu izler. Son olarak, hayatımızın kışında solup ölürüz ve yerimizi yeni bir nesil alır. Rüzgâr eser ve bir yılın yaprakları yere saçılır, ama bahar yeniden geldiğinde ağaçlar tomurcuklanır ve taze yapraklar açar. Bu şekilde Yunan mitolojisi, güzelliği ve acılarıyla insan yaşamının doğanın daha geniş döngüsünün bir parçası olduğunu ve bitkiler gibi diğer canlılarla eşit görülmesi gerektiğini ifade eder. Bahar çiçekleri parlak renklidir, ancak sadece kısa bir süre dayanırlar,bu nedenle insanlara gençliğin güzelliğini, vaadini ve kısa kesilen genç hayatların trajedisini hatırlatırlardı. Yunan mitleri, bir gölde yansıyan kendi görüntüsüne aşık olacak kadar güzel olan genç bir avcı olan Narcissus’un hikayesini anlatır. Kendini alamadığı için sonunda o noktada solmuş ve adını soluk beyaz ve sarı bir çiçeğe, dilimizde nergis olarak adlandırılan narcissus’a vermiştir. Benzer şekilde, tanrıça Afrodit’in sevgilisi güzel Adonis bir domuz avı kazasında öldükten sonra, tanrıça onun kanını kırmızı anemon çiçeğine, yani “rüzgar çiçeği ” ne vermiştir. Anemone coronaria, adını rüzgarda savrulan kırılgan sapından alır. Sümbül, diskle antrenman yaparken öldürülen güzel çocuk Hyakinthos’u hatırlatır.Sevgilisi tanrı Apollon, olay yerinde bir çiçek yetiştirmiş ve üzerine Yunanca keder ünlemini temsil eden harfler yazmıştır. Genç kadınların güzelliği de geçici bahar çiçekleriyle ilişkilendirilmiştir.Menekşe ve güller aşk tanrıçası Afrodit ile birlikte aşk şiirlerinde yer alır.Antik gül, günümüzün yoğun şekilde melezleştirilmiş çeşitlerinin aksine,ilkbaharda sadece kısa bir süre çiçek açardı ve bu nedenle gençliğin geçici güzelliği için uygun bir imgeydi. Çiçekler güzellik ve çekicilikle ilişkilendirildiğinden, Yunan mitolojisinde çiçek toplamak genç bir kadının cinselliği keşfetmesini çağrıştırıyordu. Doğu Akdenizli bir prenses olan güzel Europa, tanrı Zeus tarafından kaçırılıp deniz yoluyla Girit adasına götürüldüğünde çiçek toplamaktaydı ve burada efsanevi kral Minos’u doğurdu. Mitolojilerde cinselliğin keşfi sıklıkla ölüm terimleriyle formüle edilmiş ve çiçekli çayırların yeraltı dünyasına açılan bir kapı olduğu düşünülmüştür.Demeter’in kızı genç ve güzel Persephone, ölüm tanrısı Hades tarafından kaçırıldığındazambak, nergis ve menekşelerden oluşan bir buket topluyordu. İlkbahar çiçekleri cinsel çekiciliği temsil ederken, yaz ve sonbaharda gelen meyve cinselliğin tamamlanmasını temsil ediyordu.Böylece, Persephone yeraltı dünyasına girdiğinde,Hades’ten bir nar kabul etmiş ve bu da onun kaderini her yılın bir bölümünde yeraltı dünyasında kalmak üzere mühürlemişti. Parlak kırmızı suyu kanı çağrıştıran nar, erken ölümün yanı sıra cinselliğin de sembolü olarak görülüyordu. Gerçekten de Persephone yeraltı dünyasındayken sembolik olarak ölüdür ve onun yokluğu yeryüzünde kışı getirir.Hasadın meyveleri tüketildikten ve sonbahar kışa döndükten sonra, hem bitkiler hem de insanlar kurur ve ölür.Antik yunanda yeraltı dünyasında bitkilerin renksiz olduğu hayal edilirdi çünkü beyaz, hayaletlerin rengiydi. Ölüler grimsi beyaz bir çiçek olan asfodel çayırlarında yaşar, soluk söğütler ve beyaz kavaklar da orada yetişirdi. Yunan mitolojisinde Asphodel Çayırları veya Asphodel Tarlaları, sıradan ruhların çoğunluğunun ölümden sonra yaşamak üzere gönderildiği antik Yunan yeraltı dünyasının bir bölüdür.
Buna karşılık, kara servi de ölüleri temsil ederdi ve genellikle mezar anıtlarında yetiştirilirdi. Ağaç adını, evcil geyiğini yanlışlıkla öldüren ve durmaksızın yas tutan bir çocuk olan Cyparissus’tan almıştır, öyle ki yas tutmayı sembolize eden bir ağaca dönüşmüştür. Doğa sürekli bir değişim içindedir, her şey dönüşür, ancak metamorfoz artık değişmeyen yeni bir ‘doğa durumu’ üretme eğilimindedir. Bu öykülerdeki insanlar metamorfoz yoluyla yeni bir biçim kazanarak, yaşadıkları talihsizlikleri gideren istikrarlı bir yaşama kavuşurlar. Geyiği için yas tutan Cyparissus, bir serviye dönüşerek kederinden kurtulur. Aynı zamanda, hikayesi servinin adında ve bir yas ağacı olarak öneminde anıldığı için unutulmaz. Bu şekilde metamorfoz, acı çeken kişiyi doğanın ebedi ve istikrarlı döngüsüyle bütünleştirerek acı verici deneyimlerden kurtulmasını sağlarken, dönüşümü hikayeler aracılığıyla anar. Yunan mitolojisi, insanın çektiği acıların, acı verici olsa da, doğanın daha geniş ve sonsuz döngüsünün bir parçası olduğu için eninde sonunda sona ereceğini öne sürer. Bugün de bu hikayeler bize kendi kederimizi ve yaşadığımız acı deneyimleri,Sürekli değişen ancak döngüsel olan doğal dünyanın daha geniş bağlamı içinde görmeyi öğretebilir. Yunan mitolojisinin karakterleri insanlar, tanrılar ve doğa arasındaki bariyeri sürekli olarak test eder. Dediğim gibi Yunan mitolojisi dönüşüm ya da başkalaşım hikayeleriyle dolu. Her şeyden öte, bu dönüşüm hikâyeleri yaşam deneyimine duyulan hayranlığı gösteriyor doğal dünyanın sınırlarını keşfederek onu anlamaya yönelik erken bir çabaya da işaret ediyor.Bu mitolojik dönüşümlerin sadece animistik bir dünya görüşünün parçası değil,ruhların ağaçlardan nehirlere ve heykellere kadar her şeyde yaşadığına inanılanaynı zamanda dünyadaki hemen her kültürde benzerleri bulunan zengin bir halk geleneğinin de bir parçasıydı. Bu dönüşüm hikayelerinden biri Dionysos ve Korsanlar.Bir efsaneye göre, şarap tanrısı Dionysos genç bir adam kılığına girmiş ve yeryüzünde dolaşmaya başlamış.Bir deniz kenarında, bazı korsanlar tanrının gerçek kimliğinden habersiz onu görmüş ve kaçırmışlar.Korsanlar Dionysos’u köle olarak satmak amacıyla bağlarken, geminin kaptanı kaçırdıkları kişide bir terslik olduğunu anlamış.Genç adamın arkasında bir tanrı sakladığına inanan kaptan, mürettebat arkadaşlarını boşuna durdurmaya çalıştı.Korsanlar kaptanı dinlemediler ve sonunda Dionysos gemiyi sarmaşıklar ve canavarlarla doldurarak gerçek kimliğini ortaya çıkardı.Korsanlar dehşet içinde gemiyi terk etmiş ve denize dalmışlar. Atladıklarında yunuslara dönüşmüşler.Kurtulabilen tek kişi o kaptan olmuş.Europa ve Boğa Europa’nın kaçırılma öyküsü,Zeus’un ölümlü birini baştan çıkarmak için kendini bir hayvana dönüştürmesinin bir başka öyküsüdür.Bu olayda tanrı bir boğa şeklini almıştır.Europa, su perisi İo’nun soyundan geliyordu.Zeus kendini beyaz bir boğaya dönüştürdü ve Europa’nın babası Sur Kralı Agenor’un sarayında diğer hayvanların arasına karıştı.Bir noktada Europa boğayı sevmiş ve sırtına tırmanmış.Zeus bu fırsatı kaçırmamış ve kadını Girit adasına kaçırmış,burada Europa bir kraliçe olmuş ve şimdi Avrupa olarak bilinen tüm kıtaya adını vermiş.Pygmalion’un Heykeli Pygmalion, bazı kadınların ahlaksızlığı karşısında hayal kırıklığına uğramış bir heykeltıraştı.Kadınlarla birlikte olmaktan kaçınmaya karar verdikten sonra, mükemmel bir kadın heykeli yaratmak için elinden geleni yaptı.Pygmalion sonunda bir kadının en güzel görüntüsünü yarattı. O kadar mükemmeldi ki, ona takıntılı hale geldi.Ne olduğunu anlamadan Pygmalion heykele aşık oldu ve ona karısı demeye başladı.Aşk tanrıçası Afrodit’in bir festivalinde Pygmalion, tanrıçadan kendisine heykeli gibi bir eş vermesi için yalvardı ve tanrıça onu dinledi.Heykeltıraş eve döndüğünde, heykelinin ona dokundukça daha da canlandığını fark etti. Sonunda Pygmalion’un dileği kabul edilmiş ve Pygmalion artık gerçek bir kadın olan heykelle evlenmiş. Dáfni Bir zamanlar, müziK tanrısı Apollon, aşk tanrısı Eros’u gücendirmiş. Bunun üzerine Eros mükemmel bir intikam tasarlamış.Güçlerini kullanarak, Apollon’un nehir perisi Daphne’ye karşı güçlü bir çekim hissetmesini sağlamış. Bununla birlikte, Daphne’nin Apollon tarafından güçlü bir şekilde itilmesini de sağlamış.Tanrı duygularını kontrol edememiş ve ömür boyu bakire kalacağına dair yemin etmiş olan Daphne’nin peşine düşmüş. Apollon Daphne’yi avlarken, su perisi tanrının ona yetişmekte olduğunu anlayabilirdi.Son anda, Apollon onu yakaladığında, çığlık atarak babası nehir tanrısı Peneus’tan yardım istedi.Bunun üzerine Peneus Daphne’yi bir defne ağacına dönüştürdü.Apollon Daphne’ye olan aşkını asla unutmamış ve ağacın bakımını üstlenerek yapraklarının her zaman yeşil kalmasını sağlamıştır.
Narcissus, güzelliği Echo adında bir perinin ilgisini çeken son derece genç bir adamdı. Echo aşkını açıkladığında, Narcissus onu reddetmiş ve kendisini yalnız bırakmasını istemiş.Kalbi kırılan Echo oradan ayrılmış ve tek başına dolaşmaya başlamış.Üzüntüsü o kadar büyükmüş ki bedeni havada kaybolmuş.Geriye kalan tek şey, ormanda ve dağlarda hala duyulabilen sesiymiş.Echo’nun hazin sonu, Narcissus’u cezalandırmaya karar veren intikam tanrıçası Nemesis’i öfkelendirmiş.Bir gün Nemesis, genç adamı ayna gibi sakin suyu olan bir havuzdan su içmesi için kandırmış.Narcissus sudaki yansımasını görmüş ve yansımasına aşık olmuş.Narkissos’un trajik sonu kısa bir süre sonra gelmiş.İdolünün ulaşamayacağı bir yerde olduğunu anladığında, Narcissus mantığın ötesinde bir ıstırap hissemiş.Hayattan vazgeçerek yere uzanmış ve beyaz yaprakları ve sarı bir kalbi olan bizim nergis diye bildiğimiz çiçeğe dönüşmüş.Arachne, efsanevi dokuma becerilerine sahip Lidyalı bir kadındı.İnsanlar onun duvar halılarını gördüklerinde,ona her zaman dokumacılığın koruyucu tanrısı Athena tarafından gerçekten kutsanmış olduğunu söylerlerdi.Ancak Arachne, tanrıçaya hiçbir şey borçlu olduğuna inanmıyor ve ona açıkça meydan okuyordu.Athena, Arachne’nin sözlerini duymuş ve atölyesini ziyaret etmiş.Ölümlü bir kadın ve tanrıça aralarındaki anlaşmazlıkları bir dokuma yarışmasıyla çözmeye karar vermişler.Athena tanrıları düzenin erdemli ve güçlü koruyucuları olarak gösteren bir duvar halısı dokudu.Arachne ise ölümlüleri kandırmak ve onlara tecavüz etmek için kendilerini başka bir şeye dönüştüren tanrıların 18 örneğini dokumuş.Sonunda Athena, Arachne’nin duvar halısında yanlış bir şey bulamadı.Aslında, Arachne tanrıçayı aşmış olabilirdi. Athena buna dayanamadı.Arachne’nin eserini yırttı ve kafasına üç kez vurdu.Arakne acıya dayanamadı ve kendini astı.O anda Athena kadına acımış ve onun hayatını bağışlamaya ama cezasız bırakmamaya karar vermiş.Daha sonra Arachne’yi bir örümceğe dönüştürdü.Arachne artık insan değildi ama yine de ağını örebiliyordu.Gerçekten de Yunan mitolojisinin en trajik karakterlerinden biri.Deucalion Deucalion Yunan mitolojisindeki en ilginç karakterlerden biridir.Yunan mitolojisindeki pek çok hikayede Perseus’un Perslerin atası olarak kabul edilmesi gibi, Yunanlıların atası olarak kabul edilmiştir.Yunan mitolojisinde Deukalion, Eski Ahit’teki Nuh’unkiyle açıkça paralel bir hikayeye sahip bir karakterdir.Daha spesifik olarak, Deucalion, kendisini ve Pyrrha adlı karısını Zeus tarafından insanlığı yok etmek için gönderilen bir tufandan kurtarmak için bir gemi yapan bir adam olarak görünür.Deucalion ve karısı, sonunda Parnassus dağının ucunda bir kara parçası bulana kadar sular altında kalan yeryüzünde dolaşırlar.Tanrılara kurbanlar sunduktan sonra, çift insanlığın nasıl yeniden doğabileceğini sordu.Haberci Tanrı Hermes, onlara yürürken arkalarından taş atmalarını söyledi. Deucalion ve Pyrrha buna göre hareket etmişler.Deucalion’un attığı taşlar büyüyerek erkeklere, Pyrrha’nınkiler ise kadınlara dönüşmüş.İnsanlık böylece yeniden doğmuş.Cadmus Zeus Europa’yı kaçırdığında, Europa’nın erkek kardeşi Cadmus kız kardeşinin peşinde Yunanistan’ı dolaşmaya başladı.Delphi’ye ulaştığında kahine danışır ve kahin ona Europa’yı aramaktan vazgeçmesini söyler.Bunun yerine, bir ineği taklit etmesi ve onun yattığı yere bir şehir kurması söylenmiş.Cadmus buna göre hareket etti.İneğin yattığı yere, başka bir macerasında öldürdüğü bir ejderhanın dişlerini ekmeye karar verdi.Dişler büyüyerek Sparti adı verilen bir grup güçlü savaşçıya dönüştü.Onların yardımıyla Cadmus Teb’i kurdu ve Sparti Teb soylularının başı oldu.Kirke ve Odysseus’un YoldaşlarıHomeros’un epik şiiri Odysseia’da Odysseus ve yoldaşı Truva Savaşı’ndan sonra İthaka’ya dönmeye çalışmaktadır.Dönüş yolunda, güçlü bir cadı ve Yunan mitolojisinin en ilginç karakterlerinden biri olan kirke’nin yaşadığı bir adanın kıyısına vururlar.Kirke, Odysseus’un yoldaşlarını bir ziyafete davet eder ve güçlerini onları domuza dönüştürmek için kullanır.Sadece bir adam kaçmayı başarır ve olanları anlatmak için Odysseus ve diğer yoldaşlarının yanına koşar.Hermes’in yardımıyla Odysseus, Kirke’yi büyüyü bozmaya ve yoldaşlarını tekrar insan yapmaya ikna etmeyi başaracaktır.Bu hikâyenin tuhaf yanı Kirke’nin Odysseus’un adamlarını domuza dönüştürmesi değildir.Tuhaf olan, Odysseus’un Kirke ile bir yıl yaşaması ve birlikte iki oğulları olmasıdır.Medusa’nın Öyküsü Geldik asıl dönüşüm hikayemizin merkezinde olan karaktere, Medusa.Medusa, Phorcys ve Ceto’nun kızları, Graeae, Echidna ve Ladon’un kız kardeşleri olan üç Gorgon’dan biriydi- hepsi de korkunç ve korkutucu canavarlardı.Güzel bir ölümlü olan Medusa, ya böbürlenmesi ya da Poseidon’la yaşadığı talihsiz aşk ilişkisi nedeniyleAthena’nın gazabına uğrayana kadar ailede bir istisnaydı.Saçları yılan olan vahşi bir canavara dönüşen Medusa,daha sonra hala güçlü olan başını Athena’ya hediye etmeden önce bir silah olarak kullanan Perseus tarafından öldürüldü. Adı muhtemelen Antik Yunanca “koruyucu” kelimesinden gelen Medusa’nın tüm kardeşleri doğuştan canavardı ve kendisi öyle olmasa da,içlerinden en çirkinine dönüştürülme talihsizliğine sahipti.O zamandan beri, büyük Gorgon kardeşleri Euryale ve Stheno’ya benzer şekilde,Medusa bronz elleri ve altın kanatlarıyla tasvir edilmişti. Şairler onun yaban domuzuna benzeyen büyük bir dişi ve sivri dişlerinin arasında sallanan bir dili olduğunu iddia etmişlerdir.Kıvrılan yılanlar saç yerine başını sarıyordu. Yüzü o kadar iğrenç ve bakışları o kadar deliciydi ki, onu görmek bile bir insanı taşa çevirmeye yeterdi.Fakat o her zaman böyle değildi.Gorgon kız kardeşler arasındaki tek ölümlü olan Medusa, sadece kendisinin güzel bir yüzle doğmuş olmasıyla onlardan ayrılıyordu.Büyük deniz tanrısı Poseidon da bu hayranlığı paylaşmışa benziyor,çünkü bir keresinde ayartmaya karşı koyamamış ve Athena’nın bir tapınağında Medusa’yı hamile bırakmış.Öfkelenen bakire tanrıça, Medusa’nın büyüleyici saçlarını bir yılan sarmalına dönüştürereken genç Gorgon’u az önce tarif ettiğim canavara dönüştürdü.Bundan kısa bir süre sonra, Perseus’tan kurtulmaya çalışan Seriphos kralı Polydectes,büyük kahramanı son görevi olması gerektiğine inandığı bir göreve gönderdi.”Bana Medusa’nın başını getir,” diye emretti.Athena ve Hermes’in yardımıyla Perseus sonunda ya uzak batıda, dış Okyanus’un ötesinde ya da ortasında,kayalık Sarpedon adasında bulunan efsanevi Gorgon topraklarına ulaştı.Medusa uyuyordu ve Perseus, Athena’nın bronz kalkanındaki yansımayı bir rehber olarak kullanarak orağıyla başını kesmeyi başardı.Gariptir ki Medusa’nın hikâyesi ölümüyle sona ermez.Aslında, biyografisinin en tuhaf parçalarının ölümünden sonra ortaya çıktığı iddia edilebilir.Çünkü Medusa öldüğü sırada hamileydi ve Perseus onun başını kestiğinde,henüz doğmamış iki çocuğu, Chrysaor ve Pegasus, aniden boynundan fırladı.Gorgonlar gürültüyle uyandılar ve kız kardeşinin intikamını almak için ellerinden geleni yaptılar,ancak Perseus’u ne görebildiler ne de yakalayabildiler,çünkü Hades’in Görünmezlik Başlığı ve Hermes’in kanatlı sandaletlerini giyiyordu.Böylece Medusa’nın yasını tutmak için gözlerden uzak evlerine geri döndüler.Büyük bir Antik Yunan şairi olan Pindar, onların hüzünlü ağıtını duyan Athena’nın o kadar duygulandığını söyler ki, çift kavalın,yani aulos’un kederli müziğini örnek almıştır.Perseus Medusa’nın başını çantasına koyduktan sonra Seriphos’a döner.Ancak Libya üzerinde uçarken Medusa’nın kanından damlalar yere düşer ve anında yılanlara dönüşür;bu nedenle Libya bugün bile yılanlarla doludur.Mitolojik öykülerin gerçek dünya ile temaslarından birine örnektir bu. Tabi böyle olaylara nedensel değil bir izah işlevi açısından bakmak gerek.Perseus Seriphos’a vardığında, Medusa’nın başını kullanarak Polydectes’i ve kötü niyetli ada halkını taşa çevirir;ada o zamandan beri sayısız kayasıyla tanınır.Bundan sonra Perseus, Medusa’nın başını hayırsever Athena’ya adak hediyesi olarak verdi.Ayrıca kalan kanın bir kısmını toplamış ve çoğunu Asklepios’a vermiş,Asklepios da Medusa’nın sol tarafındaki kanı insanların canını almak,sağ tarafındaki kanı ise insanları diriltmek için kullanmıştır.Medusa’nın kanının geri kalanını yani iki damla içeren bir şişeyi Athena evlatlık oğlu Erichthonius’a vermiştir;Euripides damlalardan birinin her derde deva, Diğerinin ise ölümcül bir zehir olduğunu söyler.Her zaman kahramanların koruyucusu olan Athena, Herakles için bronz bir kavanozun içine Medusa’nın saçından bir tutam koymuş,o da daha sonra bunu memleketi Tegea’yı koruması için Cepheus’un kızı Sterope’ye vermiş.Söylendiğine göre, Medusa’nın bakışlarının gücüne sahip olmasa da,yine de yanlışlıkla onu görecek kadar talihsiz herhangi bir düşmana dehşet saçabilirmiş.Bu anlattığım medusa’nın klasik hikayesi idi.Fakat onun bir de anlatılmamış bir hikayesi var.Hepimiz Medusa’yı yılanlardan oluşan tacıyla tanıyor olsak da, Medusa’nın nasıl Medusa olduğu hakkında aslında çok az şey biliniyor.Yunan Mitolojisinde, her ikisi de Medusa’yı korkunç sona götüren iki köken hikayesi vardır.İlk hikayesi az önce anlattığım hikayesiydi az bilinen hikayesi ise şöyle;Alternatif köken hikayesinde Medusa, iki deniz canavarından doğan bir Gorgon canavarı ve üç kız çocuğundan biri olarak hayata başlar.Bir Gorgon canavarı olarak Medusa korkunç ve vahşidir ve bir zamanlar insan formunda olan alter-egosundan çok daha az sempatiktir.Ancak bu versiyonda güzellikten yoksun olan Medusa, arkadaşlıktan yoksundur,çünkü bu versiyonda Medusa iki kız kardeşiyle birlikte yaşamaktadır.Bu Gorgonların başlarında yılanlar, sırtlarında kanatlar ve sallanan dilleri olan büyük ağızları olduğu anlatılır.Kız kardeşlerin Medusa’nın ölümcül bakışlarına karşı bağışıklıkları olup olmadığı(belki de aynı güçlere sahip oldukları) ya da mağaranın karanlığı tarafından korunup korunmadıkları bilinmiyor.Kız kardeşlerinin onun ölümünün yasını tuttukları biliniyor.Medusa’yı öldürdükten sonra Perseus’u kovaladılar ve Perseus sadece Athena’nın yardımı sayesinde onların pençesinden kurtuldu.Perseus’un kaçışının ardından kız kardeşler, insanın tüylerini ürperten yüksek sesli, kederli bir uluma çıkarırlar.Medusa’nın başı kesildikten sonra bir nesneye indirgenir ve bir silah olarak kullanılır, çünkü ölümünden sonra bile Medusa ölümlüleri (ve canavarları) taşa dönüştürebilir.Perseus Medusa’nın kız kardeşlerinden kaçtıktan sonra,bir kayaya bağlanmış ve babasının topraklarında terör estiren deniz canavarına kurban edilmeyi bekleyen güzel prenses Andromeda’ya rastlar.Kanatlı sandaletleriyle hâlâ kelimenin tam anlamıyla yükseklerde uçan Perseus,Andromeda’yı yaklaşan kıyametten kurtarmak için aşağı iner.Andromeda’ya gözlerini kapatmasını söyledikten sonra,Perseus Medusa’nın başını bir torbadan çıkarır ve deniz canavarına doğru çevirerek onu taşa çevirir.Canavarın muhtemelen Medusa’nın ailesinin bir akrabası olduğu düşünüldüğünde bu ironiktir.Medusa bir canavardı ama aynı zamanda son derece arzulanan bir kadındı.Modern kültürde Medusa, efsanevi bir yaratıkta hem güzelliği hem de tehlikeyi somutlaştıran ikonik bir femme fatale haline gelmiştir erseus onu bulmadan önce Medusa’nın kim olduğu üzerinde çok az düşünülerek, silah haline getirilmiş ve cinselleştirilmiştir.Medusa, tüm gücüne rağmen, bunu kendi çıkarları için kullanmamıştır.Ayrıcalık ya da intikam peşinde koşmadı ve sadece kendi başına kalmak istedi.Şöhret ya da servet istemedi ama yine de erkekler kendi çıkarları için sürekli onu aradılar.Başkalarına zarar vermekten kaçındı ve sadece başkalarının iyiliği için karanlıkta var oldu.Şiddet ve adaletsizliğe maruz kalmış bir kadın olmasına rağmen başkalarına şefkat göstermeye devam etti.Andromeda’nın babası, Kral, Andromeda’nın nişanlısı ve diğer bazı önemsiz yerliler,Perseus’un uyarısını duyamayacak kadar uzaktadırlar ve Medusa’nın gözlerine baktıktan sonra onlar da taşa dönüşürler.Böylece Andromeda Perseus’la evlenmekte, Perseus da Andromeda’nın babasının ölümüyle boşalan kral koltuğuna oturmakta özgür kaldı.Bu olaydan sonra Perseus, Medusa’nın kafasını kullanarak daha birçok insanı taşa çevirmeye devam etti.Perseus’un ölümünden sonra Medusa’nın kafasıyla,Medusa’nın hayatta olduğu süre boyunca yaptığından daha fazla yıkıma neden oldu.Yine de Perseus bir kahraman olarak selamlandı ve Medusa korkulması ve hor görülmesi gereken bir canavar olarak hatırlandı.